Andrzej Dębkowski, Między snem, jawą a Polską. Szkice krytyczne i felietony. Redakcja, projekt okładki i zdjęcie na I stronie okładki: Andrzej Dębkowski. Wstęp: Krzysztof Mroziewicz. Zdjęcie autora na IV stronie okładki: Andrzej Walter. Wydawnictwo Autorskie Andrzej Dębkowski, Zelów 2026, s. 410.

Andrzej Dębkowski, poeta, krytyk literacki, publicysta, eseista, dziennikarz i wydawca. Autor szkiców oraz esejów krytycznoliterackich i filozoficznych. Redaktor naczelny „Gazety Kulturalnej”.
Autor ponad tysiąca publikacji prasowych oraz wielu książek poetyckich, krytycznych i historycznych. Jego wiersze tłumaczono na kilkanaście języków. Współpracuje, jako publicysta z prasą kulturalną w kraju i za granicą. Jego prace eseistyczne były publikowane w wielu opracowaniach naukowych. Juror wielu konkursów literackich i kapituł nagród.
Laureat kilkudziesięciu konkursów literackich, m.in.: dwukrotny laureat Wielkiego Lauru Międzynarodowej Jesieni Literackiej Pogórza w dziedzinie publicystyki kulturalnej i felietonistyki, Nagrody Marszałka Województwa Łódzkiego w kategorii „Dziennikarz roku”, Nagrody XXI Międzynarodowego Listopada Poetyckiego w Poznaniu na książkę roku, Nagrody „Superekslibrisu Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Łodzi, Nagrody Literackiej im. Jarosława Iwaszkiewicza. Odznaczony Medalem Labor Omnia Vincit, Odznaką Honorową ZLP oraz Odznaką Honorową Zasłużony dla Kultury Polskiej.
Należy do Związku Literatów Polskich, gdzie obecnie pełni funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego Związku Literatów Polskich. 

„Między snem, jawą a Polską” to książka, w której spotykają się dwa porządki: ten naturalny, pełen pierwotnej mądrości i cichej godności, oraz ten ludzki – uwikłany w polityczne połajanki, hałas i nieustanny brak uważności na Innego. Dębkowski z maestrią zawodowca prowadzi czytelnika przez oba te światy, wydobywając z nich to, co najbardziej znamienne.
Z czułością pochyla się nad Drzewem i Dziką Naturą, traktując je jak istoty obdarzone własną biografią, pamięcią i logiką przetrwania. Ich poetyckie portrety pulsują życiem, przywodząc na myśl tradycję Teatru Laboratorium Grotowskiego – dotykają tego, co w człowieku najbardziej pierwotne i prawdziwe. Jednocześnie autor nie waha się sięgnąć po drugi kałamarz, pełen jadu i ironii, gdy opisuje „dzicz” urzędującą po ministerialnych korytarzach: świat pozorów, fałszu i agresywnej pewności siebie, gdzie język staje się narzędziem zamglenia, a nie wyjaśnienia.
Ta książka bawi, drażni, wzrusza i prowokuje. Jest celną, erudycyjną obserwacją Polski – tej wyśnionej, tej przeżywanej na jawie i tej, która powstaje z naszych codziennych lęków, złudzeń i pragnień.
Lektura, po której trudno pozostać obojętnym. Pisarska robota najwyższej próby.

Ze wstępu Krzysztofa Mroziewicza