Katarzyna Osuch-Leniec, Gdzie rzeki śpiew. Redakcja: Jerzy Beniamin Zimny. Projekt okładki: Sławomir Przybylski, ArtDruk Żnin. Zdjęcie autorki: Krzysztof Leniec. Wydawnictwo BR – Biblioteka ReWirów, Poznań 2024, s. 54.

Katarzyna Osuch-Leniec pochodzi z Gołańczy. Obecnie mieszka w Złotowie. Jest absolwentką Akademii Bydgoskiej w zakresie filologii germańskiej, a także Państwowej Szkoły Muzycznej w Wągrowcu - w klasie fortepianu.

Swój pierwszy tekst poetycki napisała będąc w liceum. Wiersze: „Poszukując”, „We mgle”, „Gdy o miłość pytam” i „Nocą księżycową” ukazały się w kwartalniku „Rewiry” Związku Literatów Polskich, Oddział w Poznaniu (nr 13/2/2023).

Po ukończeniu studiów podjęła pracę w szkole średniej na stanowisku nauczyciela języka niemieckiego, a później prowadziła także zajęcia w szkole języków obcych Leader School w Pile. Od 2018 roku pracuje jako specjalista ds. obsługi klienta niemieckojęzycznego.

Muzyka to jej pasja. Śpiewa utwory poetyckie grając na gitarze. Poza tym tworzy muzykę do wierszy polskich i niemieckich poetów. Są wśród nich teksty Haliny Poświatowskiej, Jonasza Kofty, Johanna Wolfganga von Goethego, Hermanna Hessego, a także Małgorzaty Osuch i poznańskiej poetki Barbary Błochowiak.

Od 2014 roku występuje z gitarą na spotkaniach poetycko-muzycznych, m.in. w Gołańczy, Wągrowcu, Złotowie, Poznaniu, Wapnie.

Marek Jerzy Stępień, Pożegnanie z czasem. Redakcja: Marek Jerzy Stępień. Projekt okład-ki: Krystyna Stępień. Wydawca: Marek Jerzy Stępień, Limanowa 2024, s. 50.

Urodził się w 1955 roku w Kiełczewicach Maryjskich, woj. lubelskie. Od ponad trzydziestu lat mieszka w Limanowej, stolicy Beskidu Wyspowego. Mgr inż. górnik, pracujący w wielu miejscach w Polsce i poza granicami kraju.

Opublikował szesnaście tomików wierszy oraz eseje: „Bóg i nadzieja” (2004), „Ku wyższym poziomom” (2011), „Zrozumieć swoje serce” (2014), „Pożegnanie z Tatrami” (2019).

Pomysłodawca i organizator „Poetyckich Ogrodów” – majowego święta poetów, w którym brali udział twórcy z Małopolski i południowych rejonów Polski.

Należy do Związku Literatów Polskich.

Urodził się w 1955 roku w Kiełczewicach Maryjskich, woj. lubelskie. Od ponad trzydziestu lat mieszka w Limanowej, stolicy Beskidu Wyspowego. Mgr inż. górnik, pracujący w wielu miejscach w Polsce i poza granicami kraju.

Opublikował szesnaście tomików wierszy oraz eseje: „Bóg i nadzieja” (2004), „Ku wyższym poziomom” (2011), „Zrozumieć swoje serce” (2014), „Pożegnanie z Tatrami” (2019).

Pomysłodawca i organizator „Poetyckich Ogrodów” – majowego święta poetów, w którym brali udział twórcy z Małopolski i południowych rejonów Polski.

Należy do Związku Literatów Polskich.

Marek Jerzy Stępień, Lśnienie. Redakcja: Marek Jerzy Stępień. Projekt okładki: Krystyna Stępień. Wydawca: Marek Jerzy Stępień, Limanowa 2024, s. 38.

Urodził się w 1955 roku w Kiełczewicach Maryjskich, woj. lubelskie. Od ponad trzydziestu lat mieszka w Limanowej, stolicy Beskidu Wyspowego. Mgr inż. górnik, pracujący w wielu miejscach w Polsce i poza granicami kraju.

Opublikował szesnaście tomików wierszy oraz eseje: „Bóg i nadzieja” (2004), „Ku wyższym poziomom” (2011), „Zrozumieć swoje serce” (2014), „Pożegnanie z Tatrami” (2019).

Pomysłodawca i organizator „Poetyckich Ogrodów” – majowego święta poetów, w którym brali udział twórcy z Małopolski i południowych rejonów Polski.

Należy do Związku Literatów Polskich.

Urodził się w 1955 roku w Kiełczewicach Maryjskich, woj. lubelskie. Od ponad trzydziestu lat mieszka w Limanowej, stolicy Beskidu Wyspowego. Mgr inż. górnik, pracujący w wielu miejscach w Polsce i poza granicami kraju.

Opublikował szesnaście tomików wierszy oraz eseje: „Bóg i nadzieja” (2004), „Ku wyższym poziomom” (2011), „Zrozumieć swoje serce” (2014), „Pożegnanie z Tatrami” (2019).

Pomysłodawca i organizator „Poetyckich Ogrodów” – majowego święta poetów, w którym brali udział twórcy z Małopolski i południowych rejonów Polski.

Należy do Związku Literatów Polskich.

Marek Jerzy Stępień, Moja modlitwa. Rozmowa z Bogiem. Redakcja: Jerzy Marek Stępień. Projekt okładki: Krystyna Stępień. Wydawca: Marek Jerzy Stępień, Limanowa 2024, s. 114.

Urodził się w 1955 roku w Kiełczewicach Maryjskich, woj. lubelskie. Od ponad trzydziestu lat mieszka w Limanowej, stolicy Beskidu Wyspowego. Mgr inż. górnik, pracujący w wielu miejscach w Polsce i poza granicami kraju.

Opublikował szesnaście tomików wierszy oraz eseje: „Bóg i nadzieja” (2004), „Ku wyższym poziomom” (2011), „Zrozumieć swoje serce” (2014), „Pożegnanie z Tatrami” (2019).

Pomysłodawca i organizator „Poetyckich Ogrodów” – majowego święta poetów, w którym brali udział twórcy z Małopolski i południowych rejonów Polski.

Należy do Związku Literatów Polskich.

Urodził się w 1955 roku w Kiełczewicach Maryjskich, woj. lubelskie. Od ponad trzydziestu lat mieszka w Limanowej, stolicy Beskidu Wyspowego. Mgr inż. górnik, pracujący w wielu miejscach w Polsce i poza granicami kraju.

Opublikował szesnaście tomików wierszy oraz eseje: „Bóg i nadzieja” (2004), „Ku wyższym poziomom” (2011), „Zrozumieć swoje serce” (2014), „Pożegnanie z Tatrami” (2019).

Pomysłodawca i organizator „Poetyckich Ogrodów” – majowego święta poetów, w którym brali udział twórcy z Małopolski i południowych rejonów Polski.

Należy do Związku Literatów Polskich.

obŁASKawienie. Wybór wierszy o Łasku i jego Patronce. Koncepcja i opracowanie edytorskie: Feliks Dębkowski, Dorota Kmiecik. Projekt okładki: Justyna Kmiecik-Pasternak. Ilustracje: Krystyna Fleming. Wprowadzenie: Feliks Dębkowski. Nakład autorski, Łask 2024, s. 64.

Wprowadzenie

O wielu miastach mówi się, że posiadają swoiste genius loci – ducha miejsca, coś takiego, co sprawia, że dana przestrzeń wyróż­nia się niepowtarzalną, właściwą sobie tylko atmosferą. Nie tworzą jej same warunki fizjograficzne terenu, ale także – a może przede wszystkim – ludzie tam zamieszkujący, którzy identyfikują się z tą swoją małą ojczyzną. Społeczność świadoma swych korzeni, dzie­dzictwa minionych pokoleń.

I Łask również ma swoje specyficzne genius loci: to nadgrabiańskie łąki, kolumnieńskie sosny, starodawne kościoły i obŁASKawieni mieszkańcy, związani z miastem na dobre i na złe. Można by długo wymieniać całe rzesze osób szczególnie zasługujących na wdzięczną pamięć potomnych. Świadczy o tym bogaty zbiór lascia– nów – publikacji o Grodzie nad Grabią i ludziach go tworzących. Gdyby tak sporządzić ich bibliografię, powstałby z pewnością opasły tom. Ponieważ nie sposób tego uczynić, dlatego próbuje się doko­nać wyboru tekstów, stanowiących przykład szczególnego zaintere­sowania ziemią rodzinną. Takie przedsięwzięcie miało już miejsce ponad 36 lat temu, kiedy to Jan Fabisiak opublikował „Łaskie stro­fy”, wykorzystując materiały zebrane przez, już wówczas nieżyjące­go, wielkiego przyjaciela naszego miasta, Feliksa Rajczaka. Wybór tekstów poetyckich nie był przypadkowy, one bowiem najlepiej od­dają owego „ducha miejsca” poprzez uchwycenie ulotnych wrażeń, przeżyć, refleksji z nim związanych.

Obecnie prezentowana Szanownym Czytelnikom antologia stanowi kontynuację, poszerzenie dzieła sprzed lat. Przez ten czas przybyło tekstów, przybyło też autorów z młodszego pokolenia. Pominięte zostały w niej – i chyba słusznie – te najstarsze utwo­ry, które nie dotyczą samego miasta, a są raczej panegirykami na cześć kilku przedstawicieli rodu Łaskich. Nie uwzględniono rów­nież fraszek oraz wierszowanych form epickich (nielirycznych). Przy doborze tekstów były oczywiście brane pod uwagę ich walory artystyczne, choć w kilku przypadkach zdecydował przede wszyst­kim autentyzm przesłania. To samo dotyczy autorów – wśród nich są zarówno ci znani i uznani, jak i piszący „do szuflady”. Różny też jest ich związek z Łaskiem, rdzenni mieszkańcy nie stanowią więk­szości, jednak łączy ich emocjonalna więź, nieobojętny stosunek do tego miejsca na Ziemi. Tak zakreślone kryteria wyboru utworów musiały napotkać barierę w postaci ograniczonej objętości tomiku. Należało zatem ograniczyć liczbę wierszy poszczególnych autorów do maksimum trzech w obrębie każdego z działów. Pozwoliło to jednocześnie zachować należne proporcje, by nie stwarzać wraże­nia faworyzowania bądź umniejszania któregokolwiek z twórców. Wszystkie wiersze zostały umieszczone w trzech wyodrębnionych działach tematycznych: Matka Boża Łaska – Łask – Kolumna. Chyba nie ma potrzeby uzasadniać wyeksponowania tej pierwszej części publikacji, zwłaszcza że najwięcej utworów ostatnich lat po­święconych jest właśnie Matce Bożej Łaskiej, co świadczy o żywym Jej kulcie, jak i o tym, że wymiar religijny stanowi ważny aspekt życia naszej lokalnej społeczności. Również decyzja o włączeniu do niniejszego zbioru tekstów opiewających uroki Kolumny ma swój sens w kontekście nie tyle półwiecza administracyjnego połączenia obydwu organizmów, co postępującym, naturalnym procesem in­tegracji, wzajemnego przenikania się obydwu społeczności. Utwo­ry w poszczególnych działach zostały uszeregowane zgodnie z datą urodzenia ich autorów, a nie według chronologii ich powstania, bo ta nie zawsze była możliwa do ustalenia.

Dla przybliżenia sylwetek twórców wierszy zamieszczono o nich zwięzłe informacje biograficzne na końcu publikacji.

Drodzy Czytelnicy! Przyjmijcie ten skromny tomik jako pa­miątkę wspólnego nam wszystkim obŁASKawienia. Niech te wier­sze, sercem pisane, umacniają NASZĄ więź z NASZYM miastem. Czujmy się obŁASKawieni, otoczeni łaskawością Patronki Miasta!

Feliks Dębkowski

Tomasz Targański, Piastowie. Walka o tron 1138-1320. Redakcja: Barbara Faron. Koncepcja: Tomasz Targański, Jacek Małkowski, Marcin Kośka. Konsultacja merytoryczna: Monika Michalska. Grafika na okładce: Studio et cura. Wydanie II, Wydawnictwo Astra, Kraków 2022, s. 414.

Kiedy przenikliwy dźwięk kościelnych dzwonów obwieścił poddanym śmierć księcia Bolesława Krzywoustego, w Polsce nastały czasy, o któ­rych średniowieczni kronikarze pisali, że „Chrystus i jego święci spa­li”. Krążące po ówczesnej Europie widmo wielkiego bezkrólewia bu­dziło uzasadnioną trwogę, zwiastując nadejście ery bezprawia i chaosu.

Dzieje Polski doby rozbicia dzielnicowego to historia skłóconej rodziny. Piastowscy epigoni, synowie i wnukowie tych, którzy pamiętali jeszcze zjed­noczone królestwo, rzucili się sobie do gardeł. Książęta wydzierali sobie zie­mię ojców, synowie występowali przeciw rodzicom, bracia przeciw braciom, wygnani seniorowie rodu z kolei skazani zostali na tułaczkę po Europie ja­ko szukający sławy rycerze. Początek wszystkiemu dała zaś braterska waśń zakończona zbrodnią. Dawny królewski ród Piastów rozpadł się na wrogie sobie klany, przy czym każdy z nich rozgrywał własną partię szachów. Wśród nich znaleźli się przekonani o swojej wyższości Piastowie wielko­polscy; pragmatyczni, ale snujący dalekosiężne plany Piastowie śląscy oraz ambitni, a zarazem nieprzewidywalni Piastowie kujawscy. Wszyscy oni przez niemal dwa stulecia wszczynali niszczycielskie wojny, zdradzali przy­jaciół i podawali rękę wrogom, nie cofając się przed niczym.

___________________

TOMASZ TARGAŃSKI – historyk, dziennikarz, autor artyku­łów o tematyce historycznej i popularnonaukowej oraz licznych wywiadów. Współpracuje m.in. z „Polityką”, „Ty­godnikiem Powszechnym” oraz „Newsweekiem”. Publiko­wał również w „Dzienniku Gazecie Prawnej” i „Nowej Eu­ropie Wschodniej”. Studiował historię i dziennikarstwo na Uniwersytecie Wrocławskim.